Telefon pintar di tangan Mr. Arthur Sterling masih menyala. Beliau membaca semula mesej itu berkali-kali seolah-olah mencari petanda bahawa semuanya hanyalah satu gurauan. Namun setiap patah perkataan terasa terlalu jujur untuk direka. Tiada ayat yang berlebihan, tiada rayuan melampau. Hanya seorang kanak-kanak yang benar-benar risau kerana adiknya kehabisan susu.
Beliau menarik nafas panjang sebelum mendail ketua pegawai keselamatan syarikatnya.
“Rahman, saya perlukan bantuan awak sekarang.”
“Ya, tuan.”
“Semak rekod pekerja. Rosa Dimaculangan. Saya mahu tahu alamat rumahnya dalam masa lima minit.”
Rahman terdiam seketika.
“Tuan… ada apa-apa masalah?”
“Tiada. Saya cuma mahu pastikan seorang bayi tidak tidur dalam keadaan lapar malam ini.”
Kurang daripada sepuluh minit kemudian, sebuah SUV hitam meninggalkan kawasan parkir bawah tanah Sterling Tower. Di dalamnya terdapat Arthur sendiri, Rahman dan seorang pembantu yang sempat singgah membeli beberapa tin susu formula, lampin pakai buang, makanan, ubat-ubatan serta barang keperluan harian.
Sementara itu, Maya sedang duduk di lantai rumah kayu kecil mereka sambil memangku Baby Leo yang masih menangis.
Air mata Maya turut mengalir.
“Maafkan kakak… tunggu sekejap lagi ya…”
Dia berkali-kali melihat telefon lama itu. Tiada balasan daripada Mak Cik Flor.
Tiba-tiba telefonnya berbunyi.
“Nombor tidak dikenali.”
Dengan tangan menggigil, Maya menjawab.
“Helo…”
Suara lelaki yang tenang kedengaran.
“Adakah ini Maya?”
“Ya…”
“Jangan takut. Saya bukan Mak Cik Flor. Awak tersalah hantar mesej kepada saya.”
Wajah Maya terus pucat.
“Saya… saya minta maaf, pak cik. Saya tak sengaja.”
“Saya tahu.”
“Tolong abaikan mesej itu. Saya malu.”
Arthur memandang keluar tingkap kereta.
“Saya cuma mahu tanya satu perkara.”
“Ya?”
“Adik awak benar-benar kehabisan susu?”
Tangisan Baby Leo kedengaran jelas melalui telefon.
Arthur memejam mata.
Dia tidak perlu bertanya lagi.
“Kami dalam perjalanan ke rumah awak.”
Maya terdiam.
“Apa?”
“Jangan buka pintu kepada sesiapa kecuali seorang lelaki bernama Rahman. Dia akan tunjuk kad pekerja Sterling Enterprises.”
Sebelum Maya sempat bertanya apa-apa, panggilan ditamatkan.
Dua puluh minit kemudian, sebuah SUV hitam berhenti di hadapan lorong sempit yang hampir tidak boleh dilalui kereta besar.
Arthur turun sendiri.
Beliau memandang rumah usang yang hampir roboh itu.
Bumbungnya bocor.
Dinding kayunya sudah reput.
Air hujan menitik masuk melalui beberapa lubang.
Beliau sukar mempercayai bahawa salah seorang pekerjanya tinggal dalam keadaan sebegitu sedangkan syarikatnya mencatat keuntungan berbilion ringgit setiap tahun.
Pintu rumah dibuka perlahan.
Maya berdiri sambil mendukung Baby Leo.
Matanya merah akibat menangis.
Sebaik melihat begitu banyak barang di tangan mereka, Maya terus menggeleng.
“Pak cik… kami tak mampu bayar.”
Arthur tersenyum kecil.
“Siapa kata saya datang untuk menagih bayaran?”
Rahman meletakkan kotak-kotak di atas meja kecil yang sudah uzur.
Maya memandang tin susu formula itu seolah-olah melihat sesuatu yang paling berharga di dunia.
Dia segera membancuh susu.
Beberapa saat kemudian Baby Leo akhirnya berhenti menangis dan mula minum dengan lahap.
Suasana rumah menjadi sunyi.
Sunyi yang penuh dengan rasa lega.
Maya menundukkan kepala.
“Terima kasih…”
Arthur memerhatikan wajah kanak-kanak itu.
Dia teringat kepada adiknya sendiri yang meninggal dunia akibat kekurangan zat makanan ketika mereka masih kecil. Peristiwa itu berlaku sebelum keluarganya bangkit membina empayar perniagaan.
Sudah berpuluh tahun beliau cuba melupakan kenangan itu.
Tetapi malam ini, wajah Maya mengembalikan semuanya.
“Tuan…”
Rahman berbisik.
“Puan Rosa dah habis syif. Dia dalam perjalanan balik.”
Arthur mengangguk.
Tidak lama kemudian, seorang wanita yang basah kuyup berlari masuk ke rumah.
Sebaik melihat lelaki berpakaian kemas berada di ruang tamunya, wajah Rosa berubah pucat.
“Tuan Sterling?”
Dia hampir terduduk.
“Saya minta maaf kalau Maya buat apa-apa kesalahan.”
Arthur menggeleng.
“Anak puan tidak bersalah.”
Beliau menunjukkan mesej yang diterimanya.
Rosa membaca sambil menekup mulut.
“Maya… kamu tersalah nombor?”
Maya terus menangis.
“Saya takut Leo lapar…”
Rosa memeluk kedua-dua anaknya.
Air matanya tidak berhenti mengalir.
“Saya minta maaf, tuan. Saya tak pernah berniat menyusahkan sesiapa.”
Arthur memandang wanita itu.
Selama ini beliau hanya mengenali Rosa sebagai pekerja pembersihan yang sentiasa datang paling awal dan pulang paling lewat.
Beliau tidak pernah tahu kehidupan sebenar wanita itu.
“Kenapa puan tidak pernah meminta bantuan?”
Rosa tersenyum hambar.
“Saya fikir semua orang ada masalah masing-masing.”
Arthur terdiam lama.
Keesokan paginya, satu mesyuarat tergempar diadakan di ibu pejabat Sterling Enterprises.
Semua pengarah kanan hadir.
Arthur meletakkan beberapa keping gambar rumah Rosa di atas meja.
“Siapa yang boleh jelaskan kepada saya kenapa seorang pekerja sepenuh masa syarikat ini hidup begini?”
Tiada siapa bersuara.
Ketua sumber manusia akhirnya membuka fail.
“Tuan… gaji beliau mengikut kadar minimum.”
“Berapa tahun dia bekerja di sini?”
“Sembilan tahun.”
Arthur mengetuk meja.
“Sembilan tahun.”
Suaranya perlahan tetapi cukup membuat seluruh bilik menjadi senyap.
“Hari ini juga saya mahu semakan semula kebajikan semua pekerja bawahan.”
Beliau memandang setiap seorang daripada mereka.
“Kalau kita boleh membina bangunan setinggi lima puluh tingkat tetapi pekerja kita sendiri tidak mampu membeli susu anak, maka kita telah gagal.”
Dalam masa seminggu, Rosa menerima surat kenaikan pangkat sebagai penyelia kebersihan dengan gaji hampir tiga kali ganda.
Semua pekerja berpendapatan rendah turut menerima kenaikan elaun, perlindungan kesihatan keluarga dan bantuan pendidikan anak-anak.
Media mula melaporkan perubahan besar di Sterling Enterprises.
Namun tiada siapa mengetahui punca sebenar semuanya.
Arthur langsung tidak pernah menceritakan tentang mesej yang tersalah hantar itu.
Sebulan kemudian, Maya dijemput datang ke ibu pejabat syarikat.
Dia memakai pakaian sekolah yang paling kemas.
Tangannya menggenggam erat beg lama yang sudah pudar warnanya.
Arthur membawa Maya ke perpustakaan syarikat.
“Awak suka membaca?”
Maya mengangguk laju.
“Saya selalu pinjam buku sekolah sebab kami tak mampu beli.”
Arthur tersenyum.
“Saya pun begitu dulu.”
Maya memandang wajah lelaki itu dengan hairan.
“Pak cik dulu miskin?”
Arthur ketawa kecil.
“Sangat miskin.”
Beliau mengeluarkan sekeping gambar lama.
Di dalam gambar itu terdapat seorang budak lelaki kurus memegang tangan adik perempuannya di hadapan rumah yang hampir sama seperti rumah Maya.
“Itu pak cik?”
Arthur mengangguk.
“Sebab itu bila pak cik baca mesej awak malam itu, pak cik tahu awak bercakap benar.”
Maya memandang gambar itu lama-lama.
Barulah dia faham mengapa lelaki sekaya itu sanggup datang sendiri ke rumah mereka hanya kerana dua puluh dolar.
Beberapa bulan berlalu.
Kehidupan keluarga Rosa berubah sedikit demi sedikit.
Mereka berpindah ke rumah yang lebih selesa.
Baby Leo semakin sihat.
Maya pula mendapat biasiswa penuh daripada Yayasan Sterling sehingga tamat universiti.
Namun kejutan terbesar berlaku pada hari ulang tahun syarikat.
Arthur naik ke pentas di hadapan ribuan pekerja.
Beliau memanggil Maya dan Rosa.
Semua orang tertanya-tanya.
Arthur mengangkat telefon lamanya.
“Telefon ini menerima satu mesej yang tersalah hantar beberapa bulan lalu.”
Skrin gergasi memaparkan mesej ringkas itu.
Seluruh dewan menjadi sunyi.
“Ramai orang fikir sebuah syarikat diukur melalui keuntungan.”
Beliau berhenti seketika.
“Saya pernah percaya perkara yang sama.”
Beliau memandang Maya.
“Tetapi seorang kanak-kanak berusia dua belas tahun mengajar saya bahawa kejayaan sebenar ialah apabila tiada seorang pun pekerja kita pulang ke rumah dengan rasa takut kerana tidak mampu membeli susu untuk anak.”
Tepukan gemuruh memenuhi dewan.
Ramai pekerja mengesat air mata.
Maya memandang telefon itu sambil tersenyum.
Dia masih sukar mempercayai bahawa satu digit nombor yang tersalah ditaip pada malam hujan itu bukan sahaja menyelamatkan Baby Leo daripada kelaparan, malah mengubah nasib ratusan keluarga lain yang selama ini hidup dalam kesusahan tanpa diketahui sesiapa.
Kadang-kadang manusia menganggap kesilapan hanyalah sesuatu yang perlu disesali. Namun pada malam itu, satu kesilapan kecil telah menemukan dua insan dari dunia yang sangat berbeza. Seorang kanak-kanak yang hanya mengharapkan dua puluh dolar untuk membeli susu, dan seorang bilionair yang akhirnya menemui semula hati yang hampir hilang di sebalik timbunan kekayaan. Sejak hari itu, setiap kali telefon Arthur berbunyi daripada nombor yang tidak dikenali, beliau tidak pernah lagi tergesa-gesa menolaknya, kerana beliau tahu bahawa satu mesej yang kelihatan biasa mungkin sedang membawa peluang untuk mengubah kehidupan seseorang buat selama-lamanya.