“Puan Beatrice, semuanya sudah sedia.”
Suara lelaki di hujung talian kedengaran tenang, tetapi cukup kuat untuk membuatkan Gabriel Azlan terus menegakkan badan.
Saya memandang Julian yang masih berdiri di belakang Camelia.
“Teruskan, Encik Farid. Aktifkan notis rasmi kepada pihak bank dan semua pemegang saham yang berkaitan.”
“Baik, puan. Pihak bank sudah menerima dokumen sokongan. Wakil mereka sedang menuju ke pejabat Salvador Prime Logistics.”
Saya mematikan panggilan.
Julian mencebik.
“Siapa Farid? Peguam murahan yang awak upah untuk ugut saya?”
Saya tersenyum kecil.
“Farid ialah Ketua Pegawai Undang-Undang Mendoza Capital Holdings.”
Gabriel tiba-tiba bangun.
“Puan Beatrice, maksud puan… Mendoza Capital Holdings yang memiliki kepentingan dalam Meridian Commerce Bank?”
Saya mengangguk.
Wajah Gabriel terus pucat.
Julian memandangnya dengan geram.
“Gabriel, duduk! Jangan layan permainan perempuan ni!”
Namun, Gabriel tidak duduk.
Sebaliknya, dia membuka satu fail digital pada komputer ribanya.
“Julian, kita perlu hentikan mesyuarat ini sekarang.”
“Kenapa pula?”
“Sebab kalau apa yang saya fikirkan betul, kita mungkin sedang berdepan pelanggaran syarat pembiayaan yang sangat serius.”
Camelia mengeluh.
“Encik Gabriel, janganlah terlalu dramatik. Ini cuma urusan perceraian antara suami isteri.”
Saya memandangnya.
“Camelia, awak mungkin pandai memilih lelaki yang kaya. Tapi awak patut belajar membaca dokumen sebelum memilih kerusi yang hendak diduduki.”
Senyumannya hilang.
Julian menghentak meja sekali lagi.
“Cukup! Beatrice, awak dah melampau!”
Saya mengeluarkan sebuah tablet daripada beg tangan lalu menyambungkannya kepada sistem paparan bilik mesyuarat.
Skrin projektor yang tadi memaparkan pelan pemindahan saham kini menunjukkan carta struktur pemilikan Salvador Prime Logistics.
“Sebelas tahun lalu,” saya memulakan bicara, “Salvador Prime Logistics hanyalah sebuah syarikat kecil dengan tiga buah lori sewa dan hutang hampir RM4 juta.”
Saya memandang seorang demi seorang ahli lembaga pengarah.
“Julian mempunyai pengalaman dalam operasi logistik. Saya pula mempunyai akses kepada modal, rangkaian pelabur dan kepakaran perundangan.”
Julian menyampuk.
“Dan saya yang bina semua hubungan pelanggan!”
“Betul,” jawab saya. “Saya tak pernah menafikan sumbangan awak.”
Saya menukar paparan.
“Tetapi apabila syarikat hampir muflis pada tahun ketiga, Mendoza Capital Holdings menyuntik modal sebanyak RM28 juta melalui sebuah syarikat pelaburan.”
Beberapa orang pengarah mula berbisik.
“Dana itu kemudiannya ditukar kepada pegangan ekuiti melalui perjanjian pelaburan yang diluluskan secara sah.”
Saya berhenti sebentar.
“Dan hari ini, Mendoza Capital Holdings memiliki 42% saham Salvador Prime Logistics.”
Julian ketawa sinis.
“Jadi? Awak cuma ada 35%. Saya masih Presiden dan CEO!”
“Awak betul tentang satu perkara. Saya memiliki 35% secara peribadi.”
Saya memandang tepat ke matanya.
“Tetapi Mendoza Capital Holdings ialah syarikat milik keluarga saya. Selepas ayah meninggal dunia tiga bulan lalu, saya mewarisi pegangan kawalan dan dilantik sebagai pengerusi lembaganya.”
Bilik mesyuarat terus sunyi.
Saya menyambung perlahan.
“Dengan kata lain, saya mengawal secara langsung dan tidak langsung 77% saham Salvador Prime Logistics.”
Pen yang dipegang seorang pengarah terjatuh ke atas meja.
Camelia memandang Julian.
“Sayang, awak cakap syarikat ni milik awak.”
Julian tidak menjawab.
Saya tahu dia sedang cuba mengingati sesuatu.
Selama bertahun-tahun, Julian tidak pernah mengambil berat tentang struktur pegangan Mendoza Capital Holdings. Dia hanya tahu syarikat itu merupakan pelabur institusi yang jarang campur tangan dalam operasi harian.
Ayah saya sengaja mengekalkan keadaan begitu kerana beliau percaya Julian patut diberi ruang membuktikan kebolehannya.
Malangnya, kepercayaan itu telah disalahgunakan.
“Ini tak masuk akal,” Julian akhirnya bersuara. “Kalau awak memang ada kuasa sebesar itu, kenapa selama ni awak diam?”
Saya menatapnya lama.
“Sebab saya percaya perkahwinan kita bukan pertandingan siapa lebih berkuasa.”
Kata-kata itu membuatkan Julian terdiam seketika.
Tetapi Camelia segera menarik tangannya.
“Julian, jangan percaya. Dia cuma nak takutkan awak.”
Saya memandang jam.
9.39 pagi.
“Gabriel, boleh awak buka laporan transaksi kewangan yang saya hantarkan kepada awak malam tadi?”
Gabriel kelihatan terkejut.
“Puan tahu tentang laporan itu?”
“Saya yang meminta pasukan audit menyediakan salinannya.”
Dengan tangan sedikit menggigil, Gabriel membuka dokumen berkenaan.
Pada skrin muncul senarai pembayaran kepada sebuah syarikat bernama CMO Strategic Advisory Sdn. Bhd.
Jumlah keseluruhan transaksi dalam tempoh lapan bulan ialah RM12.6 juta.
Seorang pengarah bebas, Datuk Rahman Idris, segera bersuara.
“Saya tak pernah dengar nama syarikat ini. Perkhidmatan apa yang mereka sediakan?”
Gabriel menelan air liur.
“Menurut invois, khidmat rundingan pemasaran, penyelidikan pasaran dan pembangunan pelanggan antarabangsa.”
“Mana laporan kerja mereka?” tanya Datuk Rahman.
Gabriel tidak menjawab.
Saya menukar paparan kepada satu dokumen pendaftaran syarikat.
“CMO Strategic Advisory didaftarkan sembilan bulan lalu. Pemegang saham tunggalnya ialah Camelia Othman.”
Semua mata beralih kepada wanita di kerusi utama.
Camelia terus berdiri.
“Itu syarikat saya! Tapi tak salah pun saya ada perniagaan sendiri!”
“Memang tak salah,” jawab saya. “Yang menjadi persoalan ialah mengapa syarikat awak menerima RM12.6 juta daripada Salvador Prime Logistics tanpa bukti kerja yang sepadan dan tanpa pendedahan konflik kepentingan kepada lembaga pengarah.”
Julian segera mencelah.
“Saya yang luluskan pembayaran itu! Camelia buat kerja untuk syarikat!”
“Kalau begitu, awak tentu boleh tunjukkan hasil kerjanya.”
Julian terdiam.
Saya mengeluarkan satu lagi dokumen.
“Lebih menarik, RM4.8 juta daripada jumlah tersebut telah dipindahkan kepada sebuah syarikat hartanah yang menjual sebuah penthouse di Mont Kiara.”
Wajah Camelia berubah.
Saya memandangnya.
“Penthouse itu didaftarkan atas nama awak, bukan?”
Camelia menggenggam beg tangannya.
“Itu hadiah daripada Julian!”
“Hadiah menggunakan duit siapa?”
Tiada jawapan.
Datuk Rahman menolak kerusinya ke belakang.
“Julian, sebagai pengarah bebas, saya mahu penjelasan rasmi. Kenapa transaksi sebesar ini tidak dibentangkan kepada jawatankuasa audit?”
Julian mula berpeluh.
“Ini semua salah faham. Saya boleh jelaskan.”
Tiba-tiba telefon Gabriel berbunyi.
Dia membaca mesej yang diterima, kemudian wajahnya bertukar semakin pucat.
“Julian… pihak Meridian Commerce Bank baru menghantar notis.”
“Apa pula sekarang?”
“Bank sedang menjalankan semakan segera terhadap kemudahan kredit kita. Pengeluaran baharu di bawah kemudahan itu ditangguhkan sementara sehingga semakan selesai.”
Julian memandang saya dengan mata terbeliak.
“Apa awak dah buat?”
Saya menarik nafas panjang.
“Saya cuma memaklumkan kepada pihak bank bahawa terdapat cadangan perubahan pemilikan yang belum diluluskan, transaksi pihak berkaitan yang dipertikaikan dan kemungkinan pelanggaran aku janji kewangan.”
Saya menyambung.
“Perjanjian pembiayaan RM1.8 bilion itu mempunyai syarat yang jelas. Sebarang perubahan kawalan dan transaksi material tertentu memerlukan pemakluman atau persetujuan bank.”
“Awak sengaja nak musnahkan syarikat kita!”
“Tidak, Julian. Saya sedang menghalang awak daripada memusnahkannya.”
Gabriel mengangkat tangan.
“Puan Beatrice, kalau bank membekukan pengeluaran terlalu lama, kita mungkin menghadapi masalah aliran tunai. Pembayaran kepada pembekal dan kontraktor boleh terjejas.”
“Saya tahu.”
Saya membuka dokumen terakhir.
“Mendoza Capital Holdings sudah menyediakan kemudahan pembiayaan sementara sehingga RM150 juta, tertakluk kepada kelulusan lembaga pengarah, pemeriksaan bebas dan kawalan penggunaan dana.”
Gabriel memandang saya seolah-olah baru mendapat udara selepas hampir lemas.
“Puan dah sediakan semua ini?”
“Sejak tiga minggu lalu.”
Julian mengetap gigi.
“Jadi awak memang dah rancang untuk jatuhkan saya?”
Saya memandang lelaki itu.
“Tiga minggu lalu, saya menerima laporan awal tentang transaksi mencurigakan. Saya belum tahu siapa yang terlibat.”
Saya berhenti seketika.
“Dua minggu lalu, saya mendapat tahu tentang hubungan awak dengan Camelia.”
Camelia menundukkan kepala.
“Dan semalam, saya menerima salinan dokumen yang awak mahu paksa saya tandatangani hari ini.”
Saya mengangkat fail biru di atas meja.
“Awak yang memilih untuk menjadikan urusan peribadi kita sebagai pertunjukan di hadapan lembaga pengarah.”
Julian tiba-tiba meluru ke arah saya.
“Awak perempuan tak kenang budi!”
Dua pengawal keselamatan segera menghalangnya.
Saya tidak berganjak.
Lelaki yang pernah memegang tangan saya ketika kami membeli rumah pertama kini berdiri beberapa langkah di hadapan saya dengan wajah penuh kebencian.
Saya teringat bagaimana dia pernah menunggu saya di luar hospital selama enam jam selepas saya menjalani pembedahan.
Saya juga teringat bagaimana dia menangis ketika kami kehilangan kandungan pertama.
Selama ini, saya menyangka pengalaman pahit itu menjadikan kami lebih kuat.
Rupa-rupanya, kami hanya semakin jauh tanpa saya sedari.
“Julian,” kata saya perlahan, “saya pernah sanggup kehilangan segala-galanya asalkan kita masih bersama.”
Matanya bergerak sedikit.
“Tapi awak sudah lama berhenti memilih saya.”
Untuk pertama kali pagi itu, Julian tidak mempunyai jawapan.
Pada jam 10.05 pagi, pintu bilik mesyuarat dibuka sekali lagi.
Seorang lelaki berkot kelabu masuk bersama dua pegawai undang-undang.
Dia ialah Farid Hakimi.
“Puan Beatrice, dokumen pengesahan pegangan saham dan surat pelantikan wakil korporat sudah lengkap.”
Farid menyerahkan fail kepada Datuk Rahman.
“Berdasarkan dokumen yang telah disahkan, Mendoza Capital Holdings mempunyai hak untuk melaksanakan undi bagi pegangan 42% miliknya. Puan Beatrice pula boleh mengundi pegangan peribadinya sebanyak 35%.”
Datuk Rahman membaca dokumen itu dengan teliti.
Kemudian dia memandang Julian.
“Mesyuarat ini perlu dihentikan. Kita perlu memanggil mesyuarat lembaga pengarah khas mengikut perlembagaan syarikat untuk menilai kedudukan CEO dan melantik penyiasat bebas.”
Julian memandang sekeliling.
Empat belas orang yang tadi berdiam diri kini mula mengangguk.
“Awak semua nak khianati saya?” jeritnya.
Seorang pengarah wanita bernama Puan Suraya menjawab dengan tegas.
“Kami bertanggungjawab kepada syarikat, Julian. Bukan kepada hubungan peribadi awak.”
Camelia segera menghampiri Julian.
“Sayang, kita pergi saja. Awak masih ada duit. Kita boleh mulakan syarikat lain.”
Saya memandangnya.
“Camelia, sebelum awak keluar, ada sesuatu yang awak patut tahu.”
Dia berpaling.
“Berdasarkan penyata yang diperoleh secara sah oleh pasukan audit, sebahagian besar wang yang diterima CMO Strategic Advisory telah dipindahkan lagi kepada sebuah syarikat lain.”
Saya memaparkan satu nama.
“Orchid Crest Ventures Sdn. Bhd.”
Camelia tiba-tiba membeku.
Julian memandangnya.
“Kenapa? Awak kenal syarikat tu?”
Camelia tidak menjawab.
Saya menyambung.
“Syarikat itu dikawal oleh seorang lelaki bernama Daniel Othman.”
Wajah Julian berubah.
“Daniel? Bukankah itu abang awak?”
Camelia menggigit bibir.
“Dia cuma tolong uruskan pelaburan saya.”
Saya menggeleng.
“Daniel bukan abang awak. Rekod menunjukkan dia suami awak.”
Suasana bilik mesyuarat seolah-olah terhenti.
Julian memandang Camelia dengan wajah tidak percaya.
“Apa?”
Camelia segera menggeleng.
“Julian, dengar dulu. Saya boleh jelaskan.”
Saya memaparkan salinan rekod perkahwinan yang telah disahkan melalui saluran undang-undang.
Camelia dan Daniel berkahwin empat tahun lalu di Selangor.
Tiada rekod perceraian dalam dokumen yang diperoleh setakat itu.
Julian mengundur selangkah.
“Awak cakap awak bujang!”
Air mata mula mengalir di pipi Camelia.
“Saya nak beritahu awak, tapi saya takut awak tinggalkan saya.”
Saya memandang Julian.
“Daniel juga merupakan bekas perunding sebuah syarikat pesaing yang sedang cuba mendapatkan kontrak penghantaran utama Salvador Prime Logistics.”
Gabriel segera bangun.
“Kontrak penghantaran ke Pelabuhan Klang?”
Saya mengangguk.
“Kami masih menyiasat sama ada maklumat sulit syarikat telah disalurkan kepadanya. Tetapi terdapat bukti bahawa beberapa dokumen tender dalaman telah dihantar daripada akaun kerja Camelia kepada alamat e-mel luar.”
Julian menoleh kepada Camelia.
“Awak gunakan saya?”
Camelia menangis teresak-esak.
“Julian, saya cintakan awak!”
“Jangan tipu saya!”
Dia menepis tangan Camelia.
Wanita itu terundur lalu terduduk di kerusi.
Ironinya, kerusi yang beberapa minit lalu dianggap sebagai lambang kemenangan kini menjadi tempat dia menangis kerana segala rahsianya terbongkar.
Saya tidak berasa gembira melihatnya.
Saya cuma berasa sangat letih.
Tiga hari kemudian, lembaga pengarah mengadakan mesyuarat khas selepas semua notis dan prosedur dipenuhi.
Julian digantung daripada tugas eksekutif sementara siasatan bebas dijalankan.
Camelia pula digantung kerja, aksesnya kepada sistem syarikat dibatalkan dan laporan mengenai transaksi yang dipertikaikan diserahkan kepada pihak berkuasa untuk penilaian lanjut.
Tiada siapa terus dihukum hanya berdasarkan tuduhan.
Tetapi bukti yang dikumpulkan sudah cukup untuk mengubah arah masa depan syarikat.
Mendoza Capital Holdings meluluskan kemudahan pembiayaan sementara, manakala pihak bank bersetuju meneruskan rundingan penstrukturan setelah menerima pelan pemulihan dan kawalan kewangan baharu.
Empayar Salvador Prime Logistics tidak musnah.
Sebaliknya, ia akhirnya diselamatkan daripada orang yang selama ini menganggap dirinya pemilik mutlak.
Seminggu selepas kejadian itu, Julian datang ke rumah kami di Bangsar.
Dia kelihatan jauh berbeza.
Tiada sut mahal.
Tiada jam tangan mewah.
Hanya kemeja putih yang berkedut dan wajah yang tidak cukup tidur.
“Beatrice, boleh kita bercakap?”
Saya membenarkannya masuk.
Kami duduk di ruang tamu tempat kami pernah merancang masa depan bersama.
Julian memandang gambar perkahwinan kami yang masih tergantung di dinding.
“Saya dah putuskan hubungan dengan Camelia.”
Saya diam.
“Saya tahu saya buat salah. Saya terlalu bodoh.”
Dia menundukkan kepala.
“Boleh kita mula semula?”
Saya memandang wajahnya.
Selama sembilan tahun, saya menunggu lelaki itu mengakui kesalahannya.
Tetapi apabila kata-kata itu akhirnya keluar, hati saya tidak lagi merasakan apa-apa.
“Julian, kalau Camelia tak menipu awak, adakah awak akan datang meminta maaf hari ini?”
Dia terdiam.
Saya sudah mendapat jawapan.
“Awak bukan kembali sebab awak sedar nilai saya,” kata saya perlahan. “Awak kembali sebab dunia yang awak bina atas kepercayaan saya sudah runtuh.”
Air mata Julian jatuh.
“Saya masih sayangkan awak.”
Saya tersenyum hambar.
“Mungkin. Tapi cinta tanpa hormat bukan cinta yang saya mahu lagi.”
Saya menyerahkan satu sampul surat kepadanya.
Di dalamnya terdapat cadangan penyelesaian perceraian yang disediakan oleh peguam saya.
Kali ini, tiada paksaan.
Tiada penghinaan.
Tiada empat belas orang penonton.
“Awak boleh semak semuanya dengan peguam awak. Saya tak akan paksa awak tandatangan hari ini.”
Julian memegang sampul itu dengan tangan menggigil.
Sebelum keluar, dia berhenti di muka pintu.
“Beatrice, ada satu perkara yang saya tak faham.”
Saya memandangnya.
“Kenapa ayah awak tak pernah beritahu saya bahawa awak bakal mengawal Mendoza Capital Holdings?”
Saya menarik nafas perlahan.
“Sebab ayah nak tahu sama ada awak akan tetap menghormati saya walaupun awak fikir saya tak mempunyai kuasa.”
Julian menundukkan kepala.
Saya menyambung.
“Dan saya sendiri mahu percaya awak mencintai saya kerana siapa saya, bukan kerana apa yang saya miliki.”
Dia pergi tanpa berkata apa-apa lagi.
Dua bulan kemudian, saya menghadiri majlis pembukaan pusat logistik automatik baharu Salvador Prime Logistics di Shah Alam.
Di hadapan ratusan pekerja, saya berdiri sebagai Pengerusi Eksekutif sementara syarikat, sehingga pelantikan kepimpinan tetap dimuktamadkan.
Selepas majlis selesai, Farid menghampiri saya sambil membawa sebuah kotak kayu kecil.
“Puan Beatrice, ada sesuatu yang arwah ayah puan tinggalkan. Wasiatnya mengarahkan supaya kotak ini diserahkan selepas puan mengambil alih tanggungjawab penuh terhadap pelaburan keluarga.”
Saya membuka kotak itu.
Di dalamnya terdapat seutas rantai lama dan sepucuk surat tulisan tangan ayah.
Saya membaca perlahan-lahan.
“Beatrice, ayah tahu kamu selalu memilih untuk berdiri di belakang orang yang kamu sayang. Itu bukan kelemahan. Tetapi jangan sampai kamu terlupa bahawa kamu juga berhak berdiri di hadapan.”
Air mata saya mula mengalir.
Pada bahagian akhir surat, terdapat satu ayat yang membuatkan saya menangis lebih kuat.
“Kalau suatu hari nanti seseorang menyuruh kamu bangun dari kerusi yang kamu bina dengan usaha sendiri, jangan bergaduh untuk mendapatkannya kembali. Ingatlah bahawa kamulah yang membina seluruh meja itu.”
Saya memeluk surat tersebut ke dada.
Kemudian Farid menyerahkan satu lagi dokumen.
“Puan, ada perkara terakhir yang puan perlu tahu.”
Saya mengangkat wajah.
“Apakah itu?”
“Arwah ayah puan telah menubuhkan sebuah amanah khas lima tahun lalu. Amanah itu memiliki sebidang tanah perindustrian seluas 40 ekar bersebelahan pusat logistik baharu ini.”
Saya terpinga-pinga.
“Untuk apa?”
Farid tersenyum.
“Untuk projek yang arwah namakan sempena puan. Pusat latihan logistik dan teknologi bagi wanita daripada keluarga berpendapatan rendah.”
Saya memandang ke luar tingkap.
Di kejauhan, kelihatan puluhan lori bergerak keluar masuk kawasan gudang.
Selama bertahun-tahun, saya menyangka kejayaan bermaksud membina empayar yang cukup besar untuk membuktikan nilai diri.
Tetapi pada saat itu, saya akhirnya memahami sesuatu.
Kekayaan sebenar bukan terletak pada jumlah saham, kerusi mewah atau gelaran di hadapan nama.
Kekayaan sebenar ialah kebebasan untuk menentukan hidup sendiri dan kemampuan membuka peluang kepada orang lain.
Enam bulan kemudian, pusat latihan itu menerima kumpulan pertama seramai 120 wanita.
Pada hari perasmian, seorang wanita muda menghampiri saya selepas majlis.
“Puan Beatrice, saya nak ucap terima kasih. Dulu suami saya selalu cakap saya takkan jadi apa-apa tanpa dia.”
Saya memegang tangannya.
“Dan sekarang?”
Dia tersenyum sambil menunjukkan surat tawaran kerja sebagai penyelia operasi logistik.
“Sekarang saya tahu saya boleh berdiri atas kaki sendiri.”
Saya tersenyum.
Di dalam beg tangan saya, surat ayah masih tersimpan rapi.
Saya teringat pagi ketika Julian menghalau saya ke kerusi berhampiran pintu bilik mesyuarat.
Dia menyangka tindakan itu akan menjadikan saya seorang wanita yang kehilangan segala-galanya.
Tetapi sebenarnya, pada hari itulah saya menemui semula diri saya.
Kerana kadangkala, orang yang cuba merampas tempat kita dalam hidup mereka tidak sedar bahawa mereka sebenarnya sedang membuka pintu untuk kita melangkah ke kehidupan yang jauh lebih baik.